متریالهای سنتی و مدرن معماری ایران
«متریالهای سنتی و مدرن معماری ایران» نشان دهنده روند تحولات ساختاری و سبک زندگی در طول تاریخ است. معماری ایران از گذشته تاکنون همزمان با نیازهای اقلیمی، اجتماعی و فرهنگی شکل گرفته است. متریالهای سنتی نقش اصلی در پایداری ساختمان و هماهنگی با محیط طبیعی داشتند و متریالهای مدرن امکان طراحی انعطاف پذیر و پیچیده را فراهم کرده اند. متریالهای سنتی شامل خشت، آجر، سنگ، چوب و گچ هستند. هر یک از این مواد ویژگی های خاص خود را دارند. خشت و آجر به دلیل عایق حرارتی و توانایی ذخیره گرما در طول روز، مناسب مناطق کویری بوده اند. سنگ برای پی و دیوارهای محکم به کار می رفته و مقاومت سازه را افزایش می داد. چوب در در و پنجره، سقف های سبک و المان های تزئینی استفاده می شد و انعطاف پذیری نسبی ایجاد می کرد. گچ عمدتاً برای نما، تزئینات داخلی و ایجاد سطوح صاف به کار می رفت. یکی از ویژگی های متریالهای سنتی، هماهنگی با اقلیم بود. ساختمان های خشتی و آجری با بادگیر و حیاط مرکزی طراحی می شدند تا تهویه طبیعی و تهویه حرارتی فراهم کنند. مصالح سبک و قابل نفوذ، گرما و سرما را کنترل می کردند و مصرف انرژی را کاهش می داد...